[Main Menu]
[<--] • [-->]

[Tytuł]

Obszerny, parterowy dwór w Udryczach wzniesiony został na planie wydłużonego prostokąta, usytuowanego na osi wschód-zachód. Na osi elewacji południowej znajduje się ozdobny arkadowy portyk, kryjący główne wejście; przed nim zachowały się ślady owalnego gazonu wraz z podjazdem. Na osi elewacji północnej umieszczono wydatny ryzalit, w którym znajdują się drzwi ogrodowe; za nimi zachowały się pozostałości tarasu i dwutraktowych schodów prowadzących do parku.

Niestety, do naszych czasów nie dotrwały prawie żadne informacje dotyczące najdawniejszej historii udryckiej rezydencji. Dzisiejszy dwór wzniesiony został najprawdopodobniej w miejscu starszej rezydencji rodu Udryckich, o której zapisy spadkowe z 1724 r. mówią „curia antiqua” (stary gmach), i która musiała więc pochodzić co najmniej z XVII wieku. Geografia  Kuropatnickiego z 1786 r. mówi o istnieniu w Udryczach pałacyku – słowa te odnoszą się zapewne już do istniejącej dziś budowli., Klasycystyczna przebudowa miała miejsce najprawdopodobniej w II połowie XVIII w., bądź jeszcze za życia ostatniego z rodu Udryckich,  Karola, bądź już w okresie gdy właścicielami majątku była rodzina Deboli (do 1786 r.).

XVIII-wieczna przebudowa miała decydujący wpływ na dzisiejszy wygląd całego założenia. Nowy dwór posadowiono tak, by wykorzystać dwie wcześniejsze, barokowe oficyny, znajdujące się po obu stronach dziedzińca przytykającego do budynku od strony południowej (do dziś zachowała się tylko oficyna wschodnia, oficyna zachodnia została rozebrana w latach 70-tych XX w.). Dzięki temu udrycki dwór zachował cechy rezydencji usytuowanej „entre court et jardin” – między dziedzińcem a ogrodem.

W XVIII w. dwór wyglądał jednak inaczej niż dziś – w centralnej części budynku, nad portykiem, znajdowało się wówczas kilka pomieszczeń, opisanych w dokumencie z 1836 r., pochodzącym z Hipoteki dóbr Udrycze (zbioru dokumentów przechowywanego w Archiwum Państwowym w Zamościu). Piętro to spłonęło w pożarze, jaki miał miejsce w 1864 roku II połowie XIX w. (najstarsi mieszkańcy Udrycz pamiętają jeszcze opowieści swoich dziadków, dotyczące tego wydarzenia). W tym czasie dobra ud ryckie były własnością rodziny Zawadzkich, którzy odremontowali dwór po pożarze, nadając jego elewacjom modny wówczas, eklektyczny charakter, nie odbudowali jednak drugiej kondygnacji budynku.

To, co odróżnia dwór w Udryczach od wielu innych rezydencji ziemiańskich w Polsce to fakt, że przez blisko 250 lat jego kształt architektoniczny nie uległ poważniejszym zmianom. Ocalała bryła budynku, zachował się też typowy dla architektury XVIII w.  amfiladowy układ wnętrz, z centralną sienią prowadzącą do największej, reprezentacyjnej Sali. We wnętrzu przetrwała XIX-wieczna stolarka.

Do 1927 r. dobra udryckie pozostawały w rękach prywatnych, później zostały sprzedane gminie Stary Zamość, która we dworze umieściła szkołę. Od 2007 zespół jest ponownie własnością prywatną i prowadzona jest jego rewitalizacja.
 

[link]
Elewacja frontowa Widok  od strony południuowo-zachodniej, w tle Oficyna Widok od strony południowo-wschodniej Elewacja wschodnia i częśc frontowej wraz z portykiem Elewacja frontowa z centralnie usytowanym portykiem W zaciszu portyku dworskiego Taras i schody od strony północnej  - stan wiosna 2017 Widok na elewację północną od strony parku dworskiego