[Main Menu]
[<--] • [-->]

[Tytuł]

Zabudowania dworskie, rozlokowane na stoku wzgórza, otacza zabytkowy park w stylu angielskim, liczący ponad 300 drzew. Najważniejszym gatunkiem w udryckim parku jest jesion wyniosły , ale są tu też lipy, kasztanowce, klony, graby i wiązy, w tym także kilka pięknych wiązów górskich. Najwyższe z egzemplarzy jesionów wyniosłych osiągają wysokość 35 metrów, obwód pnia kilku okazów drzew przekracza 4 metry.        
Granice parku od południa i wschodu wytyczają stosunkowo dobrze zachowane szpalery drzew. W parku wyróżniają się dwie aleje: jesionowa od południa (była to główna droga wiodąca do dworu, która łączyła się z gościńcem prowadzącym do Zamościa) i lipowa od północy. Za kaplicą znajduje się półkolisty szpaler kasztanowców. Wokół kaplicy rosną drzewa o znaczeniu pomnikowym – klon zwyczajny , jesiony wyniosłe i lipy. Po północnej stronie dworu widoczne są pozostałości ogrodu tarasowego. W północnej części parku znajduje się niewielki, malowniczy zbiornik wodny, zasilany naturalnymi źródłami.

Początki parku w Udryczach sięgają prawdopodobnie końca XVII w., o czym świadczą pozostałości barokowego, tarasowego ogrodu po północnej stronie dworu. O dzisiejszym kształcie założenia zadecydowały prace przeprowadzone w II połowie XVIII w. i na początku wieku XIX. Najstarsze zachowane egzemplarze drzew, znajdujące się w pobliżu dworu i przy kanale  pochodzą z XVIII w., jednak większość rosnących dziś w parku drzew to nasadzenia późniejsze, z  I lub II ćwierci XIX w., a więc z czasów, gdy Udrycze były własnością Kickich. Ich arystokratyczne pochodzenie i związki towarzyskie z pierwszymi dworami w kraju i zagranicą pozwalają tu upatrywać wzorowania się na słynnych romantycznych parkach, w „guście angielskim”.

Opis z  1836 r. mówi, że za pałacem rozciągał się ogród włoski „mieszczący w sobie drzewa dzikie różne”, aleje, sad, dwie sadzawki i kanał oraz kwatery z warzywami. Blisko północnej granicy parku zachowało się zadrzewione podmokłe obniżenie terenu, nazwane w opisach z 1836 i 1854 roku „ kanałem”, a będące rodzajem tzw. dzikiej promenady typowej dla kompozycji parkowych okresu romantyzmu. Na kanale tym istniał według opisu z 1854 roku most, po którym przechodziło się do ogrodu warzywnego z inspektami.

Już w 1930 r. park w Udryczach został uznany za pomnik przyrody i odnotowany w Rejestrze ogrodów zabytkowych przez Gerarda Ciołka. Po II wojnie światowej park został poważnie zaniedbany – od wiosny 2008 prowadzone są jednak intensywne prace, dzięki którym odzyskuje on dawny urok i charakter. To właśnie wspaniale zachowany starodrzew w dużej mierze decyduje o unikatowym charakterze udryckiego zespołu i sprawia, że należy on do najcenniejszych zabytków Roztocza.
 

[link]
Szpaler kasztanowców za kaplicą Intensywna zieleń wiosny Czasami na wodzie pojawia się rzęsa W pełni lata Widok na alejki w centralnej części parku Złota jesień Dzikie kaczki zadomowiły się na dobre .... Park w zimowej szacie