[Main Menu]
[<--] •

[Tytuł]

Najstarsze wzmianki o Udryczach datują się na początek XV w., kiedy to miejscowość należała do Wincentego z Udrycz, herbu Nałęcz, a pierwsze informacje o znajdującej się tam rezydencji pochodzą z wieku XVII.

Wieś pozostawała w rękach rodu Udryckich do połowy XVIII w. Po śmierci ostatniego przedstawiciela rodu, Karola, majątek trafił na krótko w ręce Zamoyskich, a przed 1761 r. wieś nabył Antoni Stanisław Deboli. W 1786 r. Udrycze należały do rodziny Wisłockich, a pod koniec XVIII w. wieś znalazła się w rękach Józefy Szydłowskiej, która wniosła ją w wianie Onufremu Kickiemu. Po śmierci tego ostatniego w 1823 r. dobra odziedziczyły dzieci: Teresa, Ludwik i Józefa, wkrótce jednak całość majątku stała się własnością Teresy Kickiej.

Z osobą Teresy Kickiej, wieloletniej właścicielki dóbr udryckich, wiążą się liczne ciekawostki i opowieści. Jej brat, Ludwik, był adiutantem Józefa Poniatowskiego - dzięki temu słynąca z urody panna została przedstawiona księciu. Oboje ponoć zakochali się w sobie i przysięgli dozgonną miłość, a dwór w Udryczach stał się odtąd miejscem spotkań. Według legendy, parę połączył nawet sekretny ślub. W 1929 r. w parku znajdować się jeszcze miały dwie akacje i brzoza, zasadzone ponoć na pamiątkę zaręczyn ks. Józefa z Kicką. Mieszkańcy Udrycz opowiadają też, że jeszcze do niedawna na terenie parku rosły dwa świerki, które posadzili zakochani.

W 1872 r., po śmierci Teresy Kickiej, Udrycze wystawiono na licytację; majątek kupił wówczas Bolesław Klepaczewski, który w tym samym roku odsprzedał go Ignacemu i Marii Zawadzkim.

Zawadzcy odremontowali i przebudowali podupadający dwór, na tym jednak nie kończą się ich zasługi. Jak podaje Jan Gaździcki, autor Monografii wsi Udrycze, Maria z Lipczyńskich Zawadzka i jej cztery córki z zamiłowaniem oddawały się nauczaniu i wychowywaniu dzieci miejscowych gospodarzy. Gaździcki wspomina również, że do Udrycz często przyjeżdżał pan Mościcki ze Skierbieszowa (wsi oddalonej o ok. 11 km od Udrycz) wraz ze swym synem Ignacym, późniejszym Prezydentem II Rzeczypospolitej. Jak podaje Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, wydawany w latach 1880-1904, w Udryczach było gospodarstwo wzorowe, ogród owocowy, rybołówstwo w 3-ch kanałach, gospodarstwo rybne, młyn wodny, wiatrak, sady przeważnie śliwkowe, czarnoziem lekki, urodzajny.

Po I wojnie światowej Zawadzcy rozparcelowali majątek, a w 1927 r. sprzedali zespół dworski gminie Stary Zamość, z przeznaczeniem na szkołę powszechną, która funkcjonuje tam po dziś dzień. Przez lata dwór i otaczające go budynki powoli podupadały - w okresie powojennym w zespole nie przeprowadzano żadnych poważnych prac konserwatorskich, ograniczając się do przeprowadzania (a i to nie zawsze) tylko bieżących napraw.

W 2007 r. zespół dworsko-parkowy w Udryczach sprzedany został przez gminę obecnemu właścicielowi, który rozpoczął jego rewitalizację na cele związane z turystyką. Odremontowano dom administratora majątku oraz uratowano przed zawaleniem się barokową oficynę mieszkalną, które zaadaptowane zostały na potrzeby turystów. Zgodnie z warunkami transakcji, szkoła we dworze funkcjonowała jeszcze do czerwca 2011 roku, jednakże już w 2010 roku rozpoczęto prace remontowe. Remont budowli przewidziany  na kilka lat , mamy nadzieję, przywróci zespołowi dawny blask i charakter.

Widok na dwór i gazon, ok. 1917, zdjęcie ze zbioru rodziny Żyliczów Rodzina Zawadzkich na tarasie, ok. 1917, zdjęcie ze zbioru rodziny Żyliczów Dwór, widok od frontu, lata 50-te XX wieku, zdjęcie ze zbioru rodziny Żyliczów Oficyna dworska, widok z lat 50-tych XX wieku, WKZ w Lublinie, Biuro Dokumentacji Zabytków Dawna kaplica ariańska przed przebudową, pocz. lat 50-tych XX wieku, WKZ w Lublinie, Biuro Dokumentacji Zabytków Kapliczka św. Jana Nepomucena na wzgórzu, lata 50-te XX wieku, WKZ w Lublinie, Biuro Dokumentacji Zabytków Dwór, widok na elewację ogrodową, lata 50-te XX wieku, WKZ w Lublinie, Biuro Dokumentacji Zabytków